[ و ما أفلح من خلا بربه فى مثل ذلك الحال شبيها بمخادع لنفسه غافل لا ه عما أعد الله للساجدين من البشر العاجل و راحة الاجل ] بشارت‌هاى الهى به بندگان مؤمن امام صادق عليه السلام به دنبال گفتار نورانى خود مىفرمايد : در چنين حال با عظمتى كه حال سجده و حال خلوت با حضرت رب العزه است ، اگر عبدى در مقام گول زدن نفس و خدعه و فريب خود باشد و از بشارت‌هاى حضرت دوست كه به هنگام احتضار به مؤمن مىدهند و راحت قيامت كه محصول عبادت خالص و بندگى با حقيقت است غافل بماند و امر سجده با آنهمه اهميتش برايش بازيچه و سرگرمى باشد و از جذب درجاتى كه براى سجده‌كنندگان مقرر شده عاجز بماند به فوز و فلاح و رستگارى و نجات نرسد ! ! آرى ، در قرآن مجيد و روايات مهم اسلامى ، مىخوانيم كه مؤمن به هنگام احتضار ، به مزد اعمال صالحه و ايمان پر قيمتش مشرف به بشارت‌هاى الهى و ارواح طيبهء پيامبر و ائمه عليهم السلام مىگردد و بر اين اساس مرگ و جان دادن براى او از عسل شيرين‌تر مىنمايد . انسانى كه عمرى رعايت حلال و حرام حضرت حق را كرده و واجبات خود ، به خصوص نماز را به نحوى كه مولا از او خواسته به انجام رسانده و از كبائر