آن نمازى كه او به آن امر فرموده ، به جا آوردنش بايد انسان را از همه فحشا و منكرات باز دارد و آدمى را تا پيشگاه قرب حضرتش رهنمون گردد و براى دين و ايمان انسان به منزلهء عمود خيمه باشد و باطن آدمى را به معراج برده و به نقطهء وصل برساند . در روايتى از رسول اسلام آمده : خداوند به نمازى كه قلب نمازگزار با بدنش هماهنگ نباشد ، نمىنگرد « 1 » . و در جاى ديگر فرموده : خشوع زينت نماز است « 2 » . نمازگزاران واقعى عارف معارف الهى مرحوم ملكى تبريزى در كتابش به چند روايت كه نمايان‌گر حال نمازگزاران واقعى است به اين مضمون اشاره فرموده : ابراهيم عليه السلام به وقت نماز ، سينه‌اش هم‌چون ديگ جوشان در اضطراب بود . پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله به وقت نماز حال عجيبى داشت كه كسى را به آن حال نديده بودند . يكى از همسران حضرت مىگويد : پيامبر با ما سخن مىگفت و ما با آن جناب حرف مىزديم ، ولى به محض رسيدن وقت نماز ، گويى اصلًا ما را نمىشناسد و ما هم او را نمىشناسيم . اميرالمؤمنين عليه السلام وقتى وضو مىگرفت ، رنگ چهره‌اش از خوف خدا تغيير مىكرد و به وقت نماز بدنش مىلرزيد و رنگ مىباخت . به او مىگفتند : شما را چه مىشود ؟ مىفرمود :

--> ( 1 ) - / المحاسن : 1 / 406 . ( 2 ) - / جامع الأخبار : 337 ؛ بحار الأنوار : 74 / 133 ، باب 6 ، حديث 41 .