وقت اداى امانتى رسيده كه خداوند آن را بر آسمان‌ها و زمين و جبال ارائه كرد و آن‌ها از قبول آن امتناع كردند ! ! حضرت زهرا عليها السلام به وقت نماز ، از هيبت و عظمت حضرت ذوالجلال ، نفس نفس مىزد . امام مجتبى عليه السلام هرگاه از وضو فارغ مىشد ، رنگ به صورتش نبود . مىپرسيدند : اين چه حال است ؟ مىفرمود : هر كس بر صاحب عرش وارد شود و به خدمت او رسد ، سزاوار است اين چنين شود . دربارهء حضرت سجاد عليه السلام آمده : هرگاه وضو مىگرفت ، رنگ از چهرهء مباركش مىپريد . به آن جناب مىگفتند : چرا در وقت وضو اين چنين مىشوى ؟ مىفرمود : مىدانيد در مقابل چه كسى مىخواهم قرار بگيرم ؟ روزى در حال نماز ردا از دوش مباركش افتاد و آن جناب اعتنا نكرده تا از نماز بيرون شد . عرضه داشتند : چرا جلوى افتادن ردا را نگرفتى ؟ فرمود : مىدانيد در مقابل چه كسى ايستاده بودم ؟ ! بدان كه نماز عبد جز به همان مقدار كه داراى توجه بوده قابل قبول نيست . راوى مىگويد : به حضرت عرض كردم : فدايت شوم پس همهء ما در هلاكت هستيم ؟ فرمود : نه ، خداوند از باب رحمت و لطفش اين نمازهاى ناقص را با نوافل و نمازهاى مستحبى كامل مىسازد . از حضرت صادق عليه السلام نقل شده : هرگاه على بن الحسين عليه السلام به نماز مىايستاد ، رنگ از چهره‌اش مىرفت و هرگاه سر به سجده مىگذاشت تا عرق از سر و رويش جارى نمىشد ، سر از سجده برنمىداشت .