خدا مىداند كه انقطاع از رسول اكرم صلى الله عليه و آله و خروج از تحت حمايت آن سرور چه مصيبت عظيمى است و حرمان از شفاعت آن سرور و اهل بيت معظم او چه خذلان بزرگى است ! گمان مكن كه بدون شفاعت و حمايت آن بزرگواران كسى روى رحمت حق و بهشت موعود را ببيند . اكنون ببين آيا ، مقدم داشتن هر امر جزئى بر نماز - كه قرة العين رسول اكرم صلى الله عليه و آله و بزرگ‌ترين وسيلهء رحمت حق است - و اهمال كردن درباره آن و به آخر انداختن وقتش بدون عذر و حفظ ننمودن حدود آن ، تهاون و استخفاف هست يا نيست ؟ ! اگر هست بدان كه به شهادت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و ائمهء اطهار عليهم السلام از ولايت آن‌ها خارج و به شفاعت آنان نايل نشوى . اگر احتياج به شفاعت آن‌ها دارى و مايلى كه از امت رسول اكرم صلى الله عليه و آله باشى ، اين وديعهء الهيه را بزرگ شمار و به آن اهميت بده ؛ خداى تعالى و اولياى او از عمل من و تو بىنيازند و بدان اگر اهميت به عبادت ندهى ، بيم آن است كه منجر به ترك آن شود و از ترك به جحود رسد كه در آن وقت كار تو يكسره شود و به شقاوت ابدى و هلاكت دائمى رسى . از فراغت وقت فراغت قلب ، است ؛ بلكه فراغت وقت ، مقدمه براى اين فراغت است و آن در حقيقت چنان است كه انسان در وقت اشتغال به عبادت ، خود را از اشتغالات و هموم دنيايى فارغ كند و توجه قلب را از امور متفرقه و خواطر مُتشتّته منصرف نمايد و دل را يكسره خالى و خالص براى توجه به عبادات و مناجات با حق كند و تا فراغت قلب از اين امور حاصل نشود ، تفرغ براى او و عبادت او حاصل نگردد . ولى بدبختى آن است كه ما تمام افكار و انديشه‌هاى متفرقه را ذخيره مىكنيم براى وقت عبادت ، همين كه تكبيرة الاحرام نماز را مىگوييم ، گويى در مغازه را باز