حقيقت جمله امام صادق عليه السلام دربارهء فتح قلب روشن گردد . رضا از مقامات عالى سلوك است ؛ يعنى : ماوراى آن مقامى نيست ، بلكه آخرين مرحله ورزش اخلاقى و تهذيب نفس است . سالك همين كه به بركت كشف و شهود از شرك خفى بيرون آمد و به دل و جان موحّد شد و خدا را منبع هر خير و بركت شمرد و نيز معتقد شد كه او قادر و قاهر بر همه اشيا و عالم به حاجت هر موجودى است و از غير او از هيچ چيز نبايد ترسيد و نيز به هيچ چيز ديگر نبايد اميدوار باشد ، به مقام رضا رسيده است . البته مقتضى اين عقيده توكّل و دل بستن به مولا خواهد بود و هرچه در عالم توحيد محكم‌تر باشد ، توكلّش بيش‌تر خواهد بود و چون توحيد و توكّل حاصل شود بىترديد به مقام رضا و اصل خواهد شد و ناچار به دادهء خدا رضا خواهد داد و از جبين گره خواهد گشود و معتقد خواهد شد كه در طريقت هرچه پيش سالك آيد خير اوست . رضا ثمرهء محبّت واقعى رضاى به قضاى الهى ثمره محبّت كامل به خداست و عبارت است از اين كه قلب بنده در تحت حكم خداوند ساكن باشد و به تقدير اذعان كند و معتقد شود كه خداوند در قسمت خود نسبت به عبد خويش اشتباه نكرده و هيچ‌گاه خطايى بر قلم صنع نرفته و هركه را هرچه داده بجا داده ، پس حسد نبرد و به دادهء خدا اعتراض نكند ، بلكه هرچه واقع شود همه را خير بيند و به آن راضى باشد ، تا خدا از او راضى باشد . خوش‌بينى و انبساط خاطر ، انشراح صدر و خالى بودن از حرص و حسد ، بلند همّتى عارف و مناعت طبع و آزادمنشى او - كه غالباً در گفته‌هاى عرفانى عرفاى