[ وَفَتْحُ الْقَلْبِ فى الرِّضا عَنِ اللّهِ ] يعنى : فتح قلب در راضى بودن بنده است از حضرت حق در همه حالات ، در فقر و غنا ، در صحّت و مرض . از حضرتش راضى بودن و در خوشى و ناخوشى زندگى صبر نمودن و شكر الهى را بجاى آوردن فتح قلب است . وجه ناميدن مرتبهء رضا به فتح ، ظاهر است ؛ چرا كه فتح عبارت است از : گشايش كارها و آسان شدن آن . عبد در مرتبهء رضا ، تمام كارها و مشكلات را به خود آسان كرده و به هرچه از سوى دوست - از وسعت و تنگى و . . . - روى مىدهد به خود گوارا نموده است . عبد ، زمانى كه از طريق انبيا و كتب آسمانى و ائمه طاهرين عليهم السلام خداى خود را شناخت و به اين نكته واقف شد كه پروردگار عادل خداى حكيم ، در ترسيم كليّهء برنامه‌ها براى بنده خود جز خير و سعادت نخواسته ، به تمام داده‌هاى او رضايت داده و از طريق اين رضايت خشنودى حق را براى خود خريده است . در معارف الهى آمده : رضاى حق از عبد ، بسته به رضاى عبد از خداست . معناى رضا در اين‌ها لازم است به مسئله رضا از ديدگاه معارف اسلامى اشاره شود تا