بر قلب است كه در نعمت‌هاى حق و عجايب خلقت پروردگار تفكّر كرده و بر حضرت دوست و جميع مسلمانان حسن ظن داشته باشد و از غل و غش و حسد و خيانت و سوء اعتقاد بپرهيزد . ادب دست با نيكى و احسان و خدمت كردن به برادران ايمانى حاصل است و بر دست است كه از كمك كردن به شعله‌ورتر شدن مصيبت برادران بپرهيزد . و ادب پا به اين است كه در راه اصلاح نفس و صلاح برادران مؤمن حركت كرده و از راه رفتن به تكبّر و ناز و فخرفروشى به ديگران بر كنار باشد و در راه كمك به معصيت حركت نكند « 1 » . جلال الدين مولوى معنوى در اين زمينه مىفرمايد : از خدا جوييم توفيق ادب * بىادب محروم ماند از فيض رب بىادب تنها نه خود را داشت بد * بلكه آتش در همه آفاق زد ابر بر نايد پى منع زكات * وز زنا افتد و با اندر جهات هرچه بر تو آيد از ظلمات غم * آن ز بىباكىّ و گستاخى است هم هركه بىباكى كند در راه دوست * رهزن مردان شد و نامرد اوست از ادب پر نور گشته اين فلك * وز ادب معصوم و پاك آمد ملك هركه گستاخى كند اندر طريق * گردد اندر وادى حيرت غريق

--> ( 1 ) - آثار درويش محمّد طبسى : 307 .