يُحَزِّنُونَ بِهِ أَنْفُسَهُمْ ، وَيَسْتَثِيرُونَ بِهِ دَواءَ دائِهِمْ ، فَإِذا مَرُّوا بِآياتِهِ فيها تَشْويقٌ رَكَنُوا إِلَيْها طَمَعاً ، وَتَطَّلَعَتْ نُفُوسُهُمْ إِلَيْها شَوْقاً ، وَظَنّوا أَنَّها نَصْبُ أَعْيُنِهِمْ ، وَإِذا مَرُّوا بِآيَةٍ فيها تَخْويفٌ أَصْغَوْا إِلَيْها مَسامِعَ قُلُوبِهِمْ ، وَظَنُّوا أَنَّ زَفيرَ جَهَنَّمَ وَشَهيقَها فى أُصُولِ آذانِهِمْ ، فَهُمْ حانُونَ عَلى أَوْساطِهِمْ ، مُفْتَرِشُونَ لِجِباهِهِمْ وَأَكُفِّهِمْ وَرُكَبِهِمْ وَأَطْرافِ أَقْدامِهِمْ ، يَطْلُبُونَ إِلَى اللّهِ تَعالى فى فَكاكَ رِقابِهِمْ ، وَأَمَّا النَّهارُ فَحُلَماءٌ عُلَماءٌ أَبْرارٌ أَتْقِياءٌ ، با دلى شكسته و نالان به وسيلهء آيات قرآن به درمان درد خويش برخيزند ، چون به آيات رحمت و بشارت رسند بر وعده‌هاى الهى دل سپرده و در آن طمع كنند و مشتقانه نظر دوزند كه گويى مفهوم و معنى آن آيات در برابرشان مجسّم است . و چون به آيات عذاب گذرند ، گوش دل بر آن گشوده ، گويى خروش و فرياد آتش در بن گوش آن‌هاست . شب را در پيشگاه محبوب ، خميده قامت به حال ركوع و يا به روى خاك در حال سجده گذرانند و از عذاب الهى درخواست نجات و آزادى كنند و از حضرت معشوق حسن عاقبت تقاضا نمايند . چون روز درآيد ، بردبار ، دانا ، نيكوكار و اهل پرهيز و دورى از هر گناه و معصيت‌اند . چو روز آيد زدانش هوشيارند * به تحويلات گردون بردبارند سپهر و جمله تغييرات گردون * سپاه انجم ار آرد شبيخون اگر پر فتنه غرب و شرق گردد * وگر گيتى به طوفان غرق گردد مر آنان را نه تشويق و است و نيم بيم * دل و جانشان به حكم دوست تسليم دلى كز معرفت نور و صفا يافت * نظام عالم از حكم قضا يافت