[ أَلْحَمْدُ للّهِ ] حمد و سپاس الهى تمام سپاس و حمد و مدح و شكر براى خداوندى است كه مستجمع جميع صفات كماليّه و منزّه از تمام عيوب و نقايص است . اختصاصِ تمام سپاس و ستايش براى خداوندى متعال ، به خاطر اين است كه وجود مقدّسش خالق و صاحب جهان و پرورش دهنده و حافظ تمام موجودات ، مبدأ رحمت و عنايت نسبت به تمام عوالم ظاهر و باطن است . يكى از عارفان دل سوخته در حمد حضرت احديّت چنين تقرير فرموده است : رياض حمد و ثنا و حدائق سپاس بىمنتها ، مختص واجب الوجودى است جلّ شأنه وعمّ احسانُه كه از فيض بىنهايت و فرط مرحمت ، رياحين موجودات را از گلشن عدم به چمن وجود جلوه داده است . كريمى كه از كمال احسان ، نهال وجود بنىآدم را به آبيارى [ وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ وَ حَمَلْناهُمْ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ ] « 1 » به ثمرِ [ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً ] « 2 » مثمر و بارور فرمود . من صورتى به صورت انسان نديده‌ام * آيينه‌اى بدين صفت و شان نديده‌ام

--> ( 1 ) - اسراء ( 17 ) : 70 . ( 2 ) - بقره ( 2 ) : 30 .