[ « 16 » رِزْقُكَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصَاكَ وَ حِلْمُكَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ نَاوَاكَ عَادَتُكَ الْإِحْسَانُ إِلَى الْمُسِيئِينَ وَ سُنَّتُكَ الْإِبْقَاءُ عَلَى الْمُعْتَدِينَ حَتَّى لَقَدْ غَرَّتْهُمْ أَنَاتُكَ عَنِ الرُّجُوعِ وَ صَدَّهُمْ إِمْهَالُكَ عَنِ النُّزُوعِ « 17 » وَ إِنَّمَا تَأَنَّيْتَ بِهِمْ لِيَفِيئُوا إِلَى أَمْرِكَ وَ أَمْهَلْتَهُمْ ثِقَةً بِدَوَامِ مُلْكِكَ ] سفرهء روزيت براى گنهكاران پهن است ، و بردباريت به جانب كسى كه با تو دشمنى ورزيد ، روى آورنده است . عادتت احسان به بدكاران ، و راه و روشت مهلت به متجاوزان است ، تا جايى كه مدارايت ، اينان را از بازگشت و توبه به درگاهت فريب داده و غافل ساخته ، و مهلت دادنت ، ايشان را از خوددارى از گناه باز داشته . جز اين نيست كه آنان را فرصت دادى ، به خاطر اين كه به فرمانت باز گردند ، و محض اطمينان به دوام فرمانرواييت مهلتشان دادى .