بطلبد ، حتى خطاهاى او را ناديده مىگيرد و با كرمش او را مورد عفو قرار مىدهد . آيا سزاوار است چنين موجود شريفى در برابر چنان پروردگار بزرگى جسور گردد ، و يا لحظه‌اى از او غافل شود و در انجام فرمانش كه ضامن سعادت خود اوست ، قصور ورزد ؟ تفسيرى بر آيهء شريفه « در حديثى از رسول اكرم صلى الله عليه و آله آمده است كه هنگام تلاوت اين آيه فرمود : غَرَّهُ جَهْلُهُ . « 1 » جهل و نادانيش او را مغرور و غافل ساخته است . و از اين‌جا روشن مىشود هدف اين است كه با تكيه بر مسألهء ربوبيت و كرم خداوند ، غرور و غفلت انسان را در هم بشكند نه آنگونه كه بعضى پنداشته‌اند كه هدف تلقين آدمى در زمينهء عذر خواهى او است كه در جواب بگويد : كرمت مرا مغرور ساخت . و نيز آنچه از فضيل نقل شده كه از او سؤال كردند : اگر در روز قيامت خداوند تو را به حضور طلبد و از تو بپرسد : ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَريمِ ؟ چه چيزى تو را به پروردگار بزرگوارت مغرور كرده ؟ در جواب چه مىگويى ؟ گفت : در جواب مىگويم : غَرَّنى سُتُورُكَ الْمُرْخاةُ . « 2 »

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 57 / 329 ، باب 41 ؛ مستدرك سفينة البحار : 7 / 560 ؛ مجمع البيان فى تفسير القرآن : 10 / 286 ، ذيل آيهء 82 سورهء انفطار . ( 2 ) - بحار الأنوار : 7 / 94 ، باب 5 ؛ مجمع البيان فى تفسير القرآن : 10 / 286 ، ذيل آيهء 82 سورهء انفطار .