پرده‌هايى كه بر گناهان من افكنده بودى ، مرا غافل و مغرور ساخت . كه اين بيان نيز متناسب با مفهوم آيه نيست ، بلكه در جهت مخالفت هدف اصلى آيه قرار دارد ، چرا كه هدف در هم شكستن غرور و بيدار كردن از خواب غفلت است ، نه پردهء جديدى بر پرده‌هاى غفلت افكندن . بنابراين سزاوار نيست آيه را از هدفى كه داشته منحرف سازيم و در جهت مخالف آن نتيجه‌گيرى كنيم . امير مؤمنان عليه السلام در تفسير اين آيه جمله‌هاى عجيبى دارد و مىفرمايد : اين آيه كوبنده‌ترين دليل در برابر شنونده است ، و قاطع‌ترين عذر در برابر شخص مغرور ، كسى كه جهالت و نادانيش او را جسور و مغرور ساخته است . اى انسان ! چه چيز تو را بر گناهت جرأت داده ، و چه چيز تو را در برابر پروردگارت مغرور ساخته ، و چه چيز تو را به هلاكت خويش علاقمند نموده است ؟ آيا اين بيمارى تو بهبودى ندارد ؟ يا اين خوابت به بيدارى نمىانجامد ؟ چرا لااقل آن مقدار كه به ديگران رحم مىكنى به خودت رحم نمىكنى ؟ تو هرگاه كسى را در ميان آفتاب سوزان ببينى بر او سايه مىافكنى ، هرگاه بيمارى را ببينى كه درد ، وى را سخت ناتوان ساخته از روى ترحم بر او گريه مىكنى ، پس چه چيز تو را بر بيماريت صبور ساخته و بر مصيبتت شكيبا نموده و از گريهء بر خويشتن تسليت داده ؟ در حالى كه عزيزترين افراد نزد تو خودت مىباشى ، چگونه ترس از نزول بلا در شب تو را بيدار نكرده ، با اين كه در گناه و معصيت او غوطه‌ورى و در حالى كه زير سلطهء او قرار دارى . بيا و اين بيمارى را با داروى تصميم و عزم و ارادهء راسخ مداوا كن و اين