مىبرد خوار نمىكند ، و تحقيرش نمىنمايد ، و روحيه‌اش را نمىشكند ، كه نيازمند در پيشگاه حضرتش در عين فقر و نياز ، آبرومند است و از اعتبار و شخصيت برخوردار است ، و بى شك با استجابت دعاى حاجتمند به آبرويش مىافزايد ، و اعتبارش را در ميان بندگان دو چندان مىكند ، و وى را ملجأ و پناه ديگران قرار مىدهد . راستى ، چه عجيب و بهت‌آور است ، و تا كجا مورد تعجب دارد كه نيازمند و گدا به درگاه بىنياز برود ، و علاوه بر حفظ اعتبار و شخصيتش با اضافه شدن به اعتبار و بزرگيش از درگاه او برگردد ، و خود براى رفع مشكلات ديگران ، دست خدا شود ! رحمت او كه فقط مقتضاى آقايى و بزرگوارى اوست با انسان كارى مىكند كه ديگران را نسبت به آدمى در بهت و حيرت مىبرد ، و همه در برابر آن كه متصل به رحمت است انگشت به دهان مىمانند ، و از درك شخصيت و وضع انسان عاجز مىشوند ، خود انسان هم وقتى توجّه به حقيقت پيدا مىكند ، خود را از بيانش ناتوان مىبيند و از تفسيرش درمىماند كه مگر من كيستم كه در عين اين همه نقص و عيب و گناه و معصيت بدين صورت مورد لطف دوست قرار گرفته‌ام . درگاهش درگاه نوميدى نيست ، پيشگاهش پيشگاه يأس و حرمان نمىباشد ، او وجود مقدسى است كه الحاح كنندگان را نوميد نمىسازد و دست رد بر سينهء توقع داران خود نمىگذارد ، هديهء بى مقدار عبد را كه به صورت رابطهء با او و عمل صالح و اخلاق حسنه است برمىگزيند ، و كار اندك را سپاس مىگزارد ، و عمل كم و كوچك را به لطفش قبول مىكند و مزد عظيم و اجر بزرگ مىدهد . آن كه به او نزديك شود بى ملاحظه به او نزديك مىگردد ، و هر كه از او روى بگرداند وى را به سوى خود مىخواند ، مگر در قرآن مجيد نخوانده‌ايد كه موسى و هارون را مأموريت مىدهد به سوى فرعون بروند و از وى براى قرار گرفتن در مدار هدايت دعوت كنند ، باشد كه متذكّر واقعيّت‌ها گردد ، و به مقام خشيت دست يابد ،