منزل كند و چون خداوند بلند مرتبه بخواهد آن را بفرستد ، بادى گسيل نمايد تا آن را برانگيزد و فرشته‌ها بدان گمارد تا او را تازيانهء آتشين بزنند و آن برق است و برآيد ، سپس اين آيه را خواند : « خداست كه بادها را فرستاد تا ابرى را برانگيزند ، پس ما آن را به سوى سرزمين مرده رانديم و زمين را پس از مردگىاش به وسيلهء آن زنده كرديم » و نام آن فرشته رعد است . ابن عباس در اين باره مىگويد : السَّحابُ الْأَسْوَدُ فِيهِ الْمَطَرُ وَ الْأَبْيَضُ فِيهِ النَّدَى وَ هُوَ الَّذى يُنْضِجُ الثِّمارَ . « 1 » در ابر سياه ، باران است و ابر سفيد رطوبت دارد و او سبب رويش و رشد ميوه‌هاست . گاهى ابر در موقعيت‌هاى خاصى موجب تراكم هوا و در نتيجه گرم شدن شديد آن مىشود و بسيارى از درختان و گياهان را سوزانده و بىخاصيّت مىكند و نيز سبب از بين رفتن رطوبت هوا و كاهش اكسيژن در فضا مىشود تا جايى كه انسان گاهى دچار تنگى نفس و بيمارى گوارشى مىشود . اين حالت از بلاياى طبيعى آفرينش و براى عبرت آدميان پيش مىآيد . بنابراين گاهى رعد و برق و ابر زمينه ساز ترس و هراس است . و گاهى موجب طمع و رغبت و اميد مىشود ؛ زيرا زمانى در اثر انقلاب آنها باران شديدى مىبارد و به صورت سيل بزرگى درآمده و هر چه را از تر و خشك در سر راهش قرار گرفته نابود مىكند و همچنين زمانى بارانى سودمند و به اندازهء مناسب مكان مىبارد كه دشت و بيابان و مزارع را آباد مىسازد و چشمه‌هاى آب و رودخانه‌ها به جريان مىافتد و همگان از اين لطف خدا خرسند و سپاسگزار مىشوند . از سيد مرتضى رحمه الله پرسيدند : رعد و برق و ابر در كلام خداوند چيستند ؟ كه

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 56 / 387 ، باب 28 ، حديث 37 ؛ الدرّ المنثور : 1 / 165 .