فرمود : « و از آسمان از كوه‌هايى كه در آن ابر يخ زده است تگرگى فرو مىريزد . » آيا آنجا تگرگ است يا نه ؟ و ايشان ( قدس سره ) پاسخ داد : ابر جسمى متراكم و در هم است و در آن شكى نيست كه قابل مشاهده است و امّا رعد و برق روايت دارد كه دو فرشته‌اند و آنچه ما گوئيم اين است كه رعد غرّشى از برخورد تكه‌هاى ابر است و برق هم از برخورد آنها به هم بدرخشيد و اين كه خداوند فرموده از كوه‌هاست تا آخر آيه ؛ شكى نيست كه كلام خداست و مانعى ندارد كه كوه‌هاى تگرگى آفريده شده باشد در هنگامى كه تگرگ فرو مىبارد . « 1 » به قول عارف معارف حضرت فيضى هندى : فروغ شمع محبّت زآتش دگرست * درون سوختهء او بلاكش دگرست درخت وادى ايمن نسوزد آتش طور * كه بهر سوختن هيمه آتش دگرست به راه عشق مرا نسبتى به مجنون نيست * ربودگى دلم از پريوش دگرست سرم به عشوهء ساقى فرو نمىآيد * كه مستى دلم از جام بىغش دگرست ز نقش لوحهء گردون مگو ، كه طفل دلم * فريب خوردهء لوح منقّش دگرست مكن ملامت فيضى اگر قَدَح نكشيد * كه او ز بادهء توحيد سر خوش دگرست ( فيضى هندى )

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 56 / 398 ( تتميم ) ؛ رسائل المرتضى : 4 / 18 ، مسألهء هفتم .