مدتى در پناه كوه يا شكاف غارى يا به درختى خود را در بند مىكشيدند تا در اثر استغاثه و مناجات با حق ، راهى براى توبه بيابند . بعضى ديگر هم به خاطر تخلف از دستورهاى پيامبر صلى الله عليه و آله در جنگ ، به مسجد رفته و گوشه نشين مىشدند و يا خود را به ستونى بسته و اظهار پشيمانى و طلب آمرزش مىكردند . در تاريخ صدر اسلام آمده است كه : چند نفر از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله از شركت در جنگ تبوك به خاطر كار و زندگى و دلبستگى به دنيا امتناع كردند ، سپس خداوند متعال آيه‌اى بر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله دربارهء خطاى آنان نازل فرمود كه : وَ ءَاخَرُونَ اعْتَرَفُواْ بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُواْ عَمَلًا صلِحًا وَ ءَاخَرَ سَيّئًا عَسَى اللَّهُ أَن يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ » « 1 » و ديگرانى هستند كه به گناهانشان اعتراف كردند ، [ و ] اعمال شايسته را با اعمال بد درآميختند ، اميد است خدا توبهء آنان را بپذيرد ؛ زيرا خدا بسيار آمرزنده و مهربان است . آنان پشيمان گشتند و خود را به نشانهء توبه به ستون مسجد بستند تا آنكه خداوند توبهء آنان را پذيرفت و رسول خدا صلى الله عليه و آله طناب را گشود و آنها آمرزيده شدند . اين گونه روش‌ها ، نشانگر بازگشت حقيقى به راه حق بوده است و به همين خاطر خلافى دوباره از سوى اعتراف كننده و ديگران تكرار نمىگشت . اعتراف به گناه در روايات امام على عليه السلام در اين باره مىفرمايد :

--> ( 1 ) - توبه ( 9 ) : 102 .