[ « 1 » اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَلَى حُسْنِ قَضَائِكَ وَ بِمَا صَرَفْتَ عَنِّي مِنْ بَلَائِكَ فَلَا تَجْعَلْ حَظِّي مِنْ رَحْمَتِكَ مَا عَجَّلْتَ لِي مِنْ عَافِيَتِكَ فَأَكُونَ قَدْ شَقِيتُ بِمَا أَحْبَبْتُ وَ سَعِدَ غَيْرِي بِمَا كَرِهْتُ « 2 » وَ إِنْ يَكُنْ مَا ظَلِلْتُ فِيهِ أَوْ بِتُّ فِيهِ مِنْ هَذِهِ الْعَافِيَةِ بَيْنَ يَدَيْ بَلآءٍ لَا يَنْقَطِعُ وَ وِزْرٍ لَا يَرْتَفِعُ فَقَدِّمْ لِي مَا أَخَّرْتَ وَ أَخِّرْ عَنِّي مَا قَدَّمْتَ « 3 » فَغَيْرُ كَثِيرٍ مَا عَاقِبَتُهُ الْفَنَاءُ وَ غَيْرُ قَلِيلٍ مَا عَاقِبَتُهُ الْبَقَاءُ وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ . ] خدايا ! تو را سپاس بر سرنوشت خوبى كه مقدّر مىكنى ، و بر بلا و مصيبتت كه از من مىگردانى ؛ پس بهره‌ام را از رحمتت ، در اين عافيتى كه در زندگى دنيا به من عنايت كرده‌اى منحصر مكن ؛ كه در نتيجه به سبب آنچه كه دوست دارم بدبخت شوم ، و ديگرى به خاطر آنچه كه خوش ندارم ، خوشبخت شود ، و اگر عافيتى كه روز را در آن به شب مىرسانم ، يا شب را در آن به روز مىرسانم ، مقدّمه بلايى است كه قطع نمىشود ، و پيشاپيش بار سنگينى است كه بر طرف نمىگردد ، پس آنچه را برايم به تأخير انداخته‌اى ، پيش انداز ، و آنچه را پيش انداخته‌اى به تأخير افكن ؛ زيرا چيزى كه پايانش فنا و نابودى است ، بسيار فراوان به حساب نمىآيد و آنچه عاقبتش بقا و هميشگى است ، اندك و كم نمىباشد ، و بر محمّد و آلش درود فرست .