بنابراين هر چه در عبادت شديدترند ، بيشتر امانت دارند . هرگاه مىگويند : « رجلٌ ناصِحُ الجَيْب يعنى امينٌ لاغَشَّ فيه » مردى كه امانت‌دار و خالص است و دل پاكيزه و با صفايى دارد . در روايات نوعى غش هم دربارهء كسى است كه در مشورت خيانت مىكند و به مشورت كننده به جاى راهنمايى و نصيحت ، راه خلاف واقعيت را ارائه مىدهد . خيانت در مشورت دروغ‌گويى آشكار و عملى غيروجدانى و خلاف فطرت است و اگر كسى اين روش نادرست را در پيش گيرد ؛ اندك اندك دچار انحراف فكرى مىشود و از دورانديشى و حقيقت بينى باز مىماند . حضرت على عليه السلام دربارهء چنين فردى مىفرمايد : مَنْ غَشَّ مُسْتَشيرَهُ سُلِبَ تَدْبيرُهُ . « 1 » هر كه به مشورت كنندهء خود خيانت نمايد ، مصلحت انديشى او از بين مىرود . و از سوى ديگر از دايرهء اسلام و ولايت هم بيرون و منفور مىگردد . امام على عليه السلام فرمود : مَنْ غَشَّ المُسْلِمِينَ فى مَشْوَرَةٍ فَقَدْ بَرِئْتُ مِنْهُ . « 2 » كسى كه با مسلمانان در مشورت غش نمايد و به آنان خيانت نمايد ، من از او بيزارم . گاهى انسان به انجام كارى كه خلاف مصلحت اوست علاقه بسيار دارد ، براى شناخت صلاح و فساد با انسان دانا و خيرخواه شور مىكند ولى درباطن ميل دارد كه او نظر موافق بدهد تا هر چه زودتر اقدام نمايد و به تمايل درونى خويش جامهء

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 443 ، حديث 10100 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 72 / 99 ، باب 48 ، حديث 8 ؛ عيون أخبار الرضا عليه السلام : 2 / 66 ، حديث 296 .