قُلُوبِهِمُ الْإِيمنَ وَ أَيَّدَهُم بِرُوحٍ مّنْهُ وَ يُدْخِلُهُمْ جَنتٍ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا الْأَنْهرُ خلِدِينَ فِيهَا رَضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُواْ عَنْهُ أُوْلئِكَ حِزْبُ اللَّهِ أَلَآ إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ » « 1 » گروهى را كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند ، نمىيابى كه با كسانى كه با خدا و پيامبرش دشمنى و مخالفت دارند ، دوستى برقرار كنند ، گرچه پدرانشان يا فرزاندانشان يا برادرانشان يا خويشانشان باشند . اينانند كه خدا ايمان را در دل‌هايشان ثابت و پايدار كرده ، و به روحى از جانب خود نيرومندشان ساخته ، و آنان را به بهشت‌هايى كه از زيرِ [ درختانِ ] آن نهرها جارى است درمىآورد ، در آن جا جاودانه‌اند ، خدا از آنان خشنود است و آنان هم از خدا خشنودند . اينان حزب خدا هستند ، آگاه باش كه بىترديد حزب خدا همان رستگارانند . آنانى كه دم از هر دو مىزنند يا ايمانشان ضعيف است يا منافق صفتند ، در غزوات صدر اسلام گروهى از بستگان و خويشاوندان مسلمانان در صف مخالفان قرار گرفتند ولى چون از خط خداوند جدا شدند و به صفوف دشمنان حق پيوسته بودند ، حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و يارانشان با آنها پيكار كردند و به هلاكت رساندند . محبت به پدر و فرزندان و برادران و بستگان ، نيكو و مورد سفارش اسلام است و نشانهء زنده بودن عواطف انسانى است ، اما هنگامى كه اين علاقه رو در روى محبت خدا قرار گيرد ارزش خود را از دست مىدهد . انسان هنگامى مىتواند به اوج ايمان برسد كه نيرومندترين علاقهء او يعنى عشق به ذات خود را در زير پرتوى عشق به ذات خدا و نمايندگان او قرار دهد . كسى به حقيقت ايمان مىرسد كه حب و خواستهء او تابع آنچه رسول اللّه صلى الله عليه و آله

--> ( 1 ) - مجادله ( 58 ) : 22 .