با اين يقين ، ارزش انسان از ملائكه برتر ، و بدون شك آدمى مصداق خير البريّه ، و راه رسيدن به حريم قرب حضرت محبوب براى انسان هموار مىشود . با عينك اين يقين ، انسان تمام هستى را مظهر اراده و اسماى او مىبيند ، و جز در راه خدمت و طاعت قدمى بر نمىدارد ، و به غير او با احدى همدل و همراز نمىگردد ، و جز به عنايت او اميدوار نمىشود . اهلى شيرازى آن عارف عاشق مىفرمايد : اى دل گدائى از كرم كارساز كن * خود را زمنّت همه كس بى نياز كن توحيد چيست ترك تعلّق زهر چه هست * يعنى به روى غير در دل فراز كن گوهر ز زهر چشم نيرزد زناكسان بگذار * مار مهره ز زهر احتراز كن مورلئيم چند شوى مار گنج باش * يعنى كه خاك در دهن حرص و آز كن جان را كه تيره ساخته‌اى از هواى نفس * چون شمع روشن از نفس جانگداز كن رحمان گذاشتن پى شيطان شدن خطاست * ما خود نهفته‌ايم تو خود امتياز كن اى خفته روز عمر تو را رو به كوتهى است * اين روز كوته از شب طاعت دراز كن اين راه كعبه نيست كه زادش توكّل است * اين راه محشر است برو توشه ساز كن ( اهلى شيرازى )