[ « 11 » تَمَدَّحْتَ بِالْغَنَآءِ عَنْ خَلْقِكَ وَ أَنْتَ أَهْلُ الْغِنَى عَنْهُمْ « 12 » وَ نَسَبْتَهُمْ إِلَى الْفَقْرِ وَ هُمْ أَهْلُ الْفَقْرِ إِلَيْكَ « 13 » فَمَنْ حَاوَلَ سَدَّ خَلَّتِهِ مِنْ عِنْدِكَ وَ رَامَ صَرْفَ الْفَقْرِ عَنْ نَفْسِهِ بِكَ فَقَدْ طَلَبَ حَاجَتَهُ فِي مَظَانِّهَا وَ أَتَى طَلِبَتَهُ مِنْ وَجْهِهَا « 14 » وَ مَنْ تَوَجَّهَ بِحَاجَتِهِ إِلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ أَوْ جَعَلَهُ سَبَبَ نُجْحِهَا دُونَكَ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِلْحِرْمَانِ وَ اسْتَحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَوْتَ الْإِحْسَانِ ] وجودت را به بىنيازى از همهء آفريده‌ها ستوده‌اى ، و حضرتت به بىنيازى از آنها شايسته است . آفريده‌ها را به نيازمندى نسبت داده‌اى ، و آنان هم بىچون و چرا نيازمند به تو هستند . پس كسى كه ترميم خلأ و شكاف زندگيش را از تو بخواهد ، و تغيير تهيدستى و فقرش را از تو درخواست كند ، محقّقاً حاجتش را از جايگاه اصلىاش خواسته و به دنبال مطلبش ، از راه صحيح و درستش آمده ، و كسى كه براى حاجتش به يكى از آفريده‌هاى تو رو كند ، يا او را به جاى تو وسيلهء رسيدن به نيازش قرار دهد ، محقّقاً خود را در معرض محروميت قرار داده ، و سزاوار از دست رفتن احسان تو گشته است . حقيقت فقر و غنا در اين جملات ملكوتى به دو موضوع مهم اشاره شده است :