1 - غناى خالق و فقر مخلوق . 2 - بدى رجوع به خلق به وقت حاجت . قسمت اوّل دعا اشاره به آيه‌اى است كه مىفرمايد : يا ايُّهَا النّاسُ انْتُمُ الْفُقَراءُ الَى اللّهِ وَ اللّهُ هُوَ الْغَنِىُّ الْحَميدُ » « 1 » اى مردم ! شماييد نيازمندان به خدا ، و فقط خدا بىنياز و ستوده است . اين آيهء شريفه بهترين آيينه براى ديدن خود و خدا ، براى تماشاى خود كه فقر محضيم و از خود چيزى نداريم و تماشاى حضرت محبوب كه مستجمع جميع صفات كماليّه است . بهترين دارو براى علاج كبر و عجب و ريشه كن كردن منيّت و قوىترين دوا براى معالجهء تمام امراض روحى و روانى است . اگر انسان فقر مطلق خود و نيازمندى همه جانبه‌اش را درك كند و به غناى مطلق و بى نيازى حضرتش پى ببرد ، از رذايل نجات پيدا كرده و به تمام حسنات آراسته مىشود . در مفهوم آيهء شريفه چه حقيقت پرارزشى تذكّر داده شده كه موقعيّت ما را در عرصهء عالم هستى در برابر هستى بخش روشن مىسازد و بسيارى از معماها را مىگشايد و به سؤالات زيادى پاسخ مىگويد . آرى ، بى نياز حقيقى و قائم بالذّات در تمام عالم هستى يكى است و او خدا است ، همهء انسان‌ها و تمام موجودات سراپا نياز و فقر و وابسته به آن وجود مستقل هستند و اگر لحظه‌اى ارتباطشان قطع شود ، هيچ و پوچ مىباشند . همان گونه كه او بى نياز مطلق است ، انسان‌ها فقر مطلقند و همان گونه كه او قائم به ذات است همهء مخلوقات قائم به او هستند ، چرا كه او وجودى بىنهايت از هر

--> ( 1 ) - فاطر ( 35 ) : 15 .