در موقعيت زمانى و مكانى ويژه‌اى در خدمت انسان هستند . 2 - اميد به امور معنوى و اعتقادى ؛ مانند رحمت ، مغفرت ، لطف ، كرامت ، شفاعت ، . . . و اين اميدوارى را كافر هم دارد چون موجود بىاميد و آرزو مرده است . گرچه اميد مشرك و كافر به سنگ و چوب و بت و مال دنياست ؛ ولى تنها اميد به رحمت و آمرزش پروردگار ، پديده‌اى ابدى است كه سلامتى حيات باقى انسان را تأمين مىنمايد و ابديت حقيقتى است كه روح آن اميد و اطمينان نفس است و خداوند متعال اين صفت را از ويژگىهاى مؤمنان و مهاجران و مجاهدان راه حق برمىشمرد و مىفرمايد : إِنَّ الَّذِينَ ءَامَنُواْ وَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَجهَدُواْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ أُوْلئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ » « 1 » يقيناً كسانى كه ايمان آورده ، و آنان كه هجرت كرده و در راه خدا به جهاد برخاستند ، به رحمت خدا اميد دارند ؛ و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است . اين گروه رزمنده و فرمانبر رسول اللّه صلى الله عليه و آله به خاطر داشتن استوارى در ايمان و هجرت و جهاد مشمول عنايت‌ها و آمرزش الهى مىگردند و اگر مرتكب خطاهايى بشوند به خاطر ارزش‌هايشان مورد بخشش قرار مىگيرند . پس هدف اميد را بايد به سوى خداى منّان قرار داد كه نجات در آن است . حضرت على عليه السلام در اين باره مىفرمايد : إِجْعَلُوا كُلَّ رَجائِكُم لِلَّهِ سُبْحانَهُ وَ لاتَرْجُو أَحَداً سِواهُ ، فَإِنَّهُ ما رَجا أَحَدٌ غَيْرَ اللَّهِ تَعالى الَّا خابَ . « 2 » هر چه اميد داريد به خداى سبحان داشته باشيد و به كسى جز او اميد مبنديد ؛

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 218 . ( 2 ) - غرر الحكم : 196 ، حديث 3861 .