رحمت خود قرار داد . عرض شد : آن دو كلمه چه بود ؟ فرمود : به پيشگاه خداوند عرض كرد : خدايا ! اگر عذابم نمايى من شايستهء عذابم و اگر ببخشى تو شايستهء عفو هستى ، پس خداوند او را بخشيد . « 1 » گاهى در انسان خواسته‌هايى از خداوند پديد مىآيد . ولى به خاطر شك يا ترديد در برآورده شدن يا شريك كردن ديگران در آن كار ، حسن ظن او به پروردگار از بين مىرود . بزنطى به حضرت رضا عليه السلام عرض كرد : فدايت شوم ، من چند سال است كه از خدا حاجتى مىخواهم و از تأخير در اجابتش در دلم شبهه‌اى پديد آمده است ، حضرت به من فرمود : بگو بدانم ، اگر من سخنى به تو بگويم به آن اعتماد مىكنى ؟ عرض كردم : فدايت شوم ، اگر به حرف شما اعتماد نكنم به چه كسى اعتماد كنم ، حضرت فرمود : پس به خدا بيشتر اعتماد داشته باش ؛ زيرا خداوند به تو وعدهء اجابت داده است مگر نه اين كه خداى تبارك و تعالى مىفرمايد : هر گاه بنده‌گانم دربارهء من از تو پرسند ، پس من نزديكم و اجابت كنم دعاى آن كه مرا بخواند . « 2 » يكى از امورى كه در دعا اهميت دارد و بايد همواره در خاطر دعاگو باشد اين است كه درخواستش بر خلاف قوانين خلقت و سنت‌هاى آفرينش نباشد ، مثلًا دعا كند كه پير نشود يا هرگز خواب و استراحت نداشته باشد يا حافظه‌اش ضعيف نشود يا يك شبه پولدار شود و . . . اين گونه دعا كردن‌ها با حكمت و تقديرات الهى نمىسازد ؛ زيرا نظم و طبيعت آفرينش را برهم مىزند و تدبير خداوند را مختل مىكند .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 579 ، حديث 8 ؛ بحار الأنوار : 91 / 91 ، باب 32 ، حديث 3 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 90 / 367 ، باب 24 ، حديث 1 ؛ قرب الاسناد : 171 .