[ « 9 » قَدْ تَطَأْطَأَ لَكَ فَانْحَنَى وَ نَكَّسَ رَأْسَهُ فَانْثَنَى قَدْ أَرْعَشَتْ خَشْيَتُهُ رِجْلَيْهِ وَ غَرَّقَتْ دُمُوعُهُ خَدَّيْهِ يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ الْمُسْتَرْحِمُونَ وَ يَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثَرُ مِنْ نَقِمَتِهِ وَ يَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ ] در جائى كه در برابرت ، سر تواضع و فروتنى پايين انداخته ، تا جايى كه از شدّت فروتنى خميده گشته و از خوارى سر به زير افكنده ؛ به طورى كه قامت راستش كج شده ، بيم و ترسش از عظمت تو ، قدم‌هايش را به لرزه انداخته ، و اشك‌هايش صفحهء رخسارش را فراگرفته . تو را با اين جملات مىخواند : اى مهربان‌ترين مهربانان ! و اى رحيم‌ترين كسى كه درخواست كنندگان رحمت به او توجّه مىكنند ، و اى عطوف‌ترين كسى كه آمرزش خواهان گِرد او گردند ، و اى آن كه گذشتش از انتقامش بيشتر ، و خشنوديش از خشمش افزون‌تر است . تواضع در برابر خداوند فروتنى باطنى و تسليم محض درونى انسان ؛ اگر از حالت ترس و وحشت باشد كه با توحيد و حق‌نگرى سازگارى ندارد ، امّا اگر به خاطر تجلّى نور الهى و ظهور هيبت حق تعالى در وجود موجودات به ويژه انسان صورت بگيرد از بهترين الطاف خداوند به موجود خويش است .