[ « 3 » وَ يَحْدُونِي عَلَى مَسْأَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلَى مَنْ أَقْبَلَ بِوَجْهِهِ إِلَيْكَ وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ إِلَيْكَ إِذْ جَمِيعُ إِحْسَانِكَ تَفَضُّلٌ وَ إِذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاءٌ « 4 » فَهَا أَنَا ذَا يَا إِلَهِي وَاقِفٌ بِبَابِ عِزِّكَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذَّلِيلِ وَ سَائِلُكَ عَلَى الْحَيَآءِ مِنِّي سُؤَالَ الْبَائِسِ الْمُعِيلِ « 5 » مُقِرٌّ لَكَ بِأَنِّي لَمْ أَسْتَسْلِمْ وَقْتَ إِحْسَانِكَ إِلَّا بِالْإِقْلَاعِ عَنْ عِصْيَانِكَ وَ لَمْ أَخْلُ فِي الْحَالاتِ كُلِّهَا مِنِ امْتِنَانِكَ ] و آنچه مرا به جانب درخواست از تو پيش مىبرد ، احسان توست به كسى كه با نيت خالص به سوى تو آمد ، و با خوش گمانيش به پيشگاه حضرتت وارد شد ؛ زيرا تمام احسانت تفضّل و همهء نعمتت ، آغاز و ابتدايى از جانب تو نسبت به آفريده‌هاست . اى معبود من ! اينك منم كه به پيشگاه عزّتت ايستاده‌ام ؛ ايستادن فرمان‌بردار خوار ، و بر اساس حيا و شرمم از تو درخواست كننده‌ام ، درخواست كنندهء بىنواى عيال‌وار . اقرار دارم به اين كه هنگام احسانت ، جز بر كنار ماندن از نافرمانيت ، فرمانى نبرده‌ام ، و در تمام حالات از نيكى و احسانت ، بىبهره نبودم .