در فرازهاى ملكوتى بالا ، دو محور بيان شده است : 1 - حسن ظنّ 2 - تفضّل حق حسن ظنّ انسان به هنگامى كه در محدودهء قدرت و وسعتش ، قلب را به نور ايمان منوّر كرد و پيوندش را با حضرت ربّ العزّه بر اساس معرفت و شناخت استحكام بخشيد و به عرصهء با عظمت محشر و روز قيامت به ديدهء يقين نظر كرد و تابلوى نفس را به نقش حسنات اخلاقى بياراست و اعضاى رئيسهء جسم را هماهنگ با عمل صالح كرد و از زشتىهاى گذشته تائب شد و دست برداشت ، بايد در اين كه حضرت محبوب او را مىپذيرد و از گذشته‌اش در مىگذرد و حسناتش را قبول مىنمايد و بدنش را بر عذاب ، حرام و ورودش را به بهشت لازم مىنمايد ، حسن ظنّ و خوش گمانى جدّى به پروردگار مهربان نشان دهد كه امام رضا عليه السلام مىفرمايد خداوند متعال فرموده : من با حسن ظنّ عبدم به من ، با او معامله مىكنم . « 1 » قالَ عَذابى اصيبُ بِهِ مَنْ أَشاءُ وَ رَحْمَتى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْءٍ فَسَأكْتُبُها لِلَّذينَ يَتَّقُونَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ الَّذينَ هُمْ بِآياتِنا يُؤْمِنُونَ » « 2 » عذابم را به هر كس بخواهم مىرسانم و رحمتم همه چيز را فرا گرفته است ، پس به زودى آن را براى كسانى كه [ از شرك ، كفر ، بت‌پرستى و ارتداد ] مىپرهيزند و زكات مىپردازند و به آياتم ايمان مىآورند ، مقرّر و لازم مىدارم .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 67 / 366 ، باب 59 ، حديث 15 ؛ مستدرك الوسائل : 11 / 251 ، باب 16 ، حديث 12907 . ( 2 ) - اعراف ( 7 ) : 156 .