[ « 3 » وَ إِذَا انْقَضَتْ أَيَّامُ حَيَاتِنَا وَ تَصَرَّمَتْ مُدَدُ أَعْمَارِنَا وَ اسْتَحْضَرَتْنَا دَعْوَتُكَ الَّتِي لَا بُدَّ مِنْهَا وَ مِنْ إِجَابَتِهَا فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اجْعَلْ خِتَامَ مَا تُحْصِي عَلَيْنَا كَتَبَةُ أَعْمَالِنَا تَوْبَةً مَقْبُولَةً لَا تُوقِفُنَا بَعْدَهَا عَلَى ذَنْبٍ اجْتَرَحْنَاهُ وَ لَا مَعْصِيَةٍ اقْتَرَفْنَاهَا ] و هنگامى كه روزگار زندگيمان سپرى شود ، و مقدار عمرمان بگذرد و به پايان برسد و دعوتت به مرگ كه چاره از آن و اجابتش نيست ، ما را آماده افتادن به كام مردن كند . پس بر محمد و آلش درود فرست ، و پايان آنچه نويسندگان اعمال ما در پروندهء ما خواهند نوشت ، توبهء پذيرفته شده قرار بده ، توبه‌اى كه پس از آن ما را بر گناهى كه كسب كرده‌ايم و معصيتى كه مرتكب شده‌ايم ، نايستانى . عاقبت به خيرى در دنيا و آخرت در باب امتحان الهى ، كليدهاى غيب و حكمت در اختيار خداوند است ، هدايت و تربيت عامهء الهى نسبت به انسان كه به منظور فراخواندن او به نيك فرجامى و سعادت صورت مىگيرد امتحان است ؛ زيرا با اين برنامه وضعيت موجود كه آيا اهل سراى ثواب است يا سراى عقاب و كيفر ، به مرحلهء ظهور و عينى مىرسد . پس ما اگر بخواهيم موجودى را در مقصدى به كار ببريم ، در مرحلهء نخست يك سلسلهء اعمالى بر روى آن پياده مىكنيم تا صلاحيت يا عدم صلاحيت آن را دريابيم و