[ « 2 » فَإِنْ قَدَّرْتَ لَنَا فَرَاغاً مِنْ شُغْلٍ فَاجْعَلْهُ فَرَاغَ سَلَامَةٍ لَا تُدْرِكُنَا فِيهِ تَبِعَةٌ وَ لَا تَلْحَقُنَا فِيهِ سَئْمَةٌ حَتَّى يَنْصَرِفَ عَنَّا كُتَّابُ السَّيِّئَاتِ بِصَحِيفَةٍ خَالِيَةٍ مِنْ ذِكْرِ سَيِّئَاتِنَا وَ يَتَوَلَّى كُتَّابُ الْحَسَنَاتِ عَنَّا مَسْرُورِينَ بِمَا كَتَبُوا مِنْ حَسَنَاتِنَا ] و اگر در جنب كار و كوشش ، فراغت و آسايشى براى ما مقدّر فرموده‌اى ، آن فراغت و آسايش را قرين سلامت قرار ده كه در عرصه‌گاه آن ، پىآمد بدى به ما نرسد ، و ملالت و دل‌تنگى به ما نپيوندد ، تا فرشتگان نويسندهء بدىها ، با پرونده‌اى پاك و خالى از ثبت بدىهاى ما برگردند ، و فرشتگان نويسندهء خوبىها ، به سبب خوبىهايى كه از ما نوشته‌اند ، خوشحال و شادان باز آيند . فراغت و آسايش بدون گناه بسيارى از بندگان كه خداوند آنان را از انواع گرفتارىها رهانيد و از باب لطف و محبّت به آنان استراحت و فراغت مرحمت فرمود و كنج خلوت و راحتى در اختيارشان گذاشت ، ولى آنان بجاى اين كه از آن فرصت الهى ، كمال منفعت را در جهت معرفت و عمل نصيب خود كنند به گناه و معصيت و غفلت و بى خبرى آلوده شدند . آنان خدا را از خود ناراضى و نويسندگان عمل را از خود رنجيده و دفتر عمل را به سيّئات آلوده و ريشهء پاكىها را با تيشهء گناه از سرزمين هستى خويش زدند .