آدمى بايد به زندگى و حالات خود فكر كند ، آنگاه مىبيند كه بسيارى از كارها در شأن او نيست و در پى بسيارى از چيزهايى كه نياز داشته نرفته است . بر اساس روايات معصومين عليهم السلام فراغ و صحّت لازم و ملزوم يكديگرند . يعنى هرگاه انسان در زمانى فارغ از كارى باشد بايد سلامتى و آسايش جسمى و روحى در آن باشد و گرنه افكار شيطانى و مفسده‌هايش و گناهان و آثار آن ، اوقات را پر مىكند . خداوند در قرآن كريم مىفرمايد : فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ * وَ إِلَى رَبّكَ فَارْغَبْ » « 1 » پس هنگامى كه [ از كار بسيار مهم تبليغ ] فراغت مىيابى ، به عبادت و دعا بكوش * و مشتاقانه به سوى پروردگارت رو آور . در حقيقت سفارش آيهء حق متوجه به باب رسالت و هدايت رسول اكرم صلى الله عليه و آله است . يعنى كه چون از امر مهم ابلاغ دين فارغ مىشوى هرگز بيكار نمان و تلاش و كوشش را كنار مگذار ، پيوسته مشغول عبادت و ارتباط با خدا باش . رضايت و خشنودى او را جستجو كن و به سوى قرب او بشتاب . سپس خطاب كنايى آيه به همهء بندگان مؤمن است كه از اين اصل پيروى كنند . آيه بيانگر يك اصل كلى مىباشد ؛ و هدف آن است كه پيامبر را به عنوان الگو و سرمشق اشتغال به كار نيك و تلاش پيوسته و پىگيرى در زندگى معرفى نمايد . و اصولًا بيكارى و فراغت بىحاصل مايهء خستگى ، بىنشاطى ، تنبلى و فرسودگى و در بسيارى از مراحل زندگى به ويژه جوانى مايهء فساد و تباهى و توليد امراض روانى مىگردد . بر اساس آمارهاى فرهنگى در فصول تعطيلى مراكز علمى و آموزشى ، ميزان فساد نوجوانان و جوانان به شدت بالا مىرود كه عامل مهم بروز آن ؛ نداشتن برنامه‌ريزى براى پر كردن اوقات فراغت است .

--> ( 1 ) - إنشراح ( 94 ) : 7 - 8 .