درگاهت از هر سرمايه‌اى تهيدستند و خاضعان پيشگاه جلالت در فقر محضند ، خداوندا ! بر اثر نداشتن معرفت و گرفتار بودن به جهل و ضلالت ، برهه‌اى از عمر خود را بدون اين كه ذرّه‌اى با حضرتت سر عناد داشته باشند به گناه و معصيت سپرى كردند و اكنون كه جرقّهء اميد به قلبشان زده‌اى ، به محضرت آمده و از تو مىخواهند كه از باب فضل و كرم با عفوت با آنان معامله كنى و از اين كه در معرض عدلت قرار گيرند ، آنان را ببخشى . اى صاحب اسماى حسنى و صفات عليا ، اى سبّوح و قدوس و ربّ ملائكه و روح ، يا احد و يا صمد ، يا حسن التجاوز ، يا مَنْ يَقْبَلُ الْيَسيرَ وَ يَعْفُو عَنِ الْكَثيرِ اى قدرت بى نهايتى كه از خاك ناچيز براى ملكوت هستى خليفه ساختى و نفوس موجودات را به دم رحمت زنده كردى و از گل سياه و زمين سخت بيابان لاله و ياسمن ظاهر كردى ، اى جان موجود ، اى سلطان آفرينش ، اى محبّت محض ، اى ظهور دهندهء فيض اقدس و وجود مقدّس ، اى كارگردان خانهء خلقت ، اى نور قلب عاشق ، اى خورشيد روح عارف ، ما نيازمندان بينوا ، ما دردمندان بى دوا ، ما بيچارگان مضطر ، ما كه خواهان نيكبختى و طالب احسان توايم ، از درگاهت به كدام درگاه روى آوريم و از پيشگاهت به كجا برويم ؟ مگر كسى كه غير تو هست كه ما را بپذيرد و از گناه ما بگذرد و آلودگى ما را به پاكى مبدّل كند و از عذاب جهنّم ما را امان دهد ؟ عنايتى كن و به غربت ما ترحّم آور و ما را در درياى عفو و مغفرتت غرق نما كه ما را به حق تو و قسم به تو جز اين اميدى نيست .