مانند آن ، خواه بخواهد كه به او برسد يا نه و اين مذموم و حرام است . از كسانى كه حرمت حسد را مسلّم دانسته محقّق مازندرانى در « شرح اصول كافى » است . فاضل مقداد در « كشف اللّثام » فرموده : حسد حرام است و چون امر نهانى است ، تظاهر به آن ضرر رسانندهء به عدالت است . و از « مبسوط » شيخ طوسى نقل مىكند كه اگر حاسد حسادت خود را به سبّ و ستم آشكار كرد فاسق است . علّامهء مجلسى در « شرح كافى » و « بحار الأنوار » فرموده : مشهور فقها فرموده‌اند : حسد حرام است مطلقاً ، يعنى خواه آن را آشكار كند يا نكند و برخى از فقها به ملاحظهء پاره‌اى از اخبار ، آشكار كردن آن را حرام دانسته‌اند ؛ تا اين كه گويد : صرف نظر از آيات فراوان و اخبار متواتره كه در نكوهش و نهى از حسادت رسيده ، عقل ، به طور صريح به زشتى آن حكم مىكند ؛ زيرا حسد خشم نمودن به قضاى خداست كه به زيادتى كه به برخى از بندگانش داده خشم مىكند و چه گناهى بالاتر از اين كه ناراحت و ناراضى شود از اين كه مسلمانى در راحتى است ، در حالى كه راحتى او هيچ زيانى براى آن بدبخت ندارد . « 1 » حسد در روايات از حضرت صادق عليه السلام روايت شده : إنَّ الْحَسَدَ يَأْكُلُ الإْيمانَ كَما تَأْكُلُ النّارُ الْحَطَبَ . « 2 » حسد ايمان را مىخورد ، چنان كه آتش هيزم را .

--> ( 1 ) - قلب سليم : 680 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 306 ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار : 70 / 244 ، باب 131 ، حديث 2 .