اعمال خشم و غضب ، نوعى آزمون الهى مىباشد و فرونشاندن آن نيز يك تكليف انسانى و اخلاقى است . انسان موجودى است كه با انواع عوامل خوشى و لذت و عوامل رنج و نفرت در محاصره قرار گرفته است و از بندگان خداوند كه در چنين حصارى قرار دارند از لحاظ عمل و رفتارى كه در پيش مىگيرند آزمون و امتحان به عمل مىآيد تا صدق و كذب ادّعاى آنان در ايمان و انسانيّت ظهور كند . شكى نيست كه غضب قوّه‌اى است كه از جانب حق در نهاد آدمى قرار داده شده و آن‌گاه كه انسان در پرتگاه غضب مىلغزد ، در واقع با چنين نيروى آتشين انس و ارتباط برقرار مىسازد . آدمى از خاك آفريده شده است كه سمبل و نمودار آرامش و وقار است ، ولى شيطان از آتش سر برآورده كه دچار لهيب و اضطراب مىباشد . اگر انسان قوهء غضب را بى جا مصرف نمايد به اخلاق شيطان گراييده و از خدا دورى جسته و وسيلهء ممنوعيت خود را از رحمت الهى فراهم آورده و از حقيقت خود كه سرشتهء وقار و بزرگوارى است منحرف شده است . آن كه مالك غضب و خشم خويش است اهل خدا و هر كس غضب و خشمش بى قيد و بند است بردهء شيطان و آلودهء به شيطنت است . انسان اجازه ندارد هر كجا و در برابر هر كسى دچار خشم و غضب شود ، براى غضب و خشم جاى معيّن مقرّر شده كه بجا مصرف كردنش عبادت و بى جا مصرف نمودنش گناه و خطا و معصيت و شيطنت است . رسول خدا عليه السلام فرمود : لَيْسَ الشَّديدُ بِالصَّرْعَةِ ، إنَّما الشَّديدُ الَّذى يَمْلِكُ نَفْسَهُ عِنْدَ الْغَضَبِ . « 1 » قهرمان و پهلوان ( يعنى انسان با صلابت و نيرومند ) با كشتى گرفتن ارزيابى

--> ( 1 ) - روضة الواعظين : 2 / 380 ؛ مشكاة الأنوار : 308 ؛ الجامع الصغير : 2 / 451 ، حديث 7577 ؛ كنز العمال : 3 / 521 ، حديث 7705 .