شيخ حسين انصاريان

348

تفسير و شرح صحيفه سجاديه (فارسى)

الدّارِ » « 1 » بهشت‌هاى جاويدى كه آنان و پدران و همسران و فرزندان شايسته و درست‌كارشان در آن وارد مىشوند ، و فرشتگان از هر درى بر آنان درآيند . * [ و به آنان گويند : ] سلام بر شما به پاس استقامت و صبرتان [ در برابر عبادت ، معصيت و مصيبت ] پس نيكوست فرجام اين سراى . چشمى كه در طلب حلال و در ديدار آثار صنع حق و زيارت مردم مؤمن و گريهء نيمه شب و نوحه بر اهل بيت خرج شود و در ايّام پيرى به كم نورى و بىنورى مبتلا گردد ، نبايد آن را از بين رفته انگاشت بلكه آن چشم ، نورش را به تدريج در خزانهء رحمت محبوب بايگانى كرده تا در قيامت برگردد . گوشى كه جز صداى حق و نداى ملكوت و سخن علم و درد دردمندان و ناراحتى مستمندان نشنيد و اين همه براى اين بود كه در راه حق و حقيقت افتد ، چگونه در ايّام پيرى آن را از كار افتاده و از بين رفته مىپنداريد كه عنصر گوش با خرج شدنش به سوى خزانهء رحمت پر كشيده و در آن جا ذخيره شده تا در قيامت قوى و پرقدرت براى شنيدن صداى حق و ملائكه و انبيا به صاحبش برگردد و نداى ارْجِعى إلى رَبِّكِ راضيةً مَرْضِيَّةً » « 2 » به سوى پروردگارت در حالى كه از او خشنودى و او هم از تو خشنود است ، باز گرد . را از محبوب حقيقى و معشوق واقعى بشنود و صداى دلرباى سلام حضرت

--> ( 1 ) - رعد ( 13 ) : 23 - 24 . ( 2 ) - فجر ( 89 ) : 28