عَزيزٍ . « 1 » در همه حالاتت به خدا پناه جوى كه در اين صورت با سنگرى نيرومند خود را حفظ مىكنى . حضرت در يك فراز از مناجات خويش كه درياى معرفت و اقرار به درگاه الهى است عرضه مىدارد : خدايا ! براى من پيكرى آفريدى و در آن ابزارها در اندام‌هايى نهادى كه من با آنها تو را فرمان مىبرم و نافرمانى مىكنم ، تو را به خشم مىآورم و خشنودت مىسازم و در نفس من انگيزه به سوى شهوات قرار دادى و مرا در سرايى آكنده از آفات جاى دادى و آن گاه به من فرمودى : باز ايست ، پس من به كمك تو از گناه باز مىايستم و به تو توسّل مىجويم و به تو پناه مىبرم و به يارى تو خود را حفظ مىكنم و براى انجام آنچه خشنودت مىسازد ، از تو توفيق مىطلبم . « 2 » « نوف بكالى مىگويد : اميرالمؤمنين عليه السلام را ديدم كه به سرعت مىرود ؛ عرض كردم : كجا مىروى سرورم ؟ فرمود : رهايم كن ، اى نوف ! كه اميد و آرزوهايم مرا به سمت معشوق مىبرد ؟ گفتم : مولاى من آرزويتان چيست ؟ فرمود : آن كه اميد و آرزويم به اوست خود مىداند و نيازى نيست براى غير او بازگويم ، در ادب بنده همين بس كه در خوشىها و نيازهايش كسى جز خداوندگار

--> ( 1 ) - غرر الحكم : 198 ، حديث 3920 . ( 2 ) - بحار الأنوار : 91 / 107 ، باب 32 ، حديث 14 ؛ البلد الأمين : 317 .