را با صيقل اخلاق ستوده و پندار پاك بزداييد ، تا مراسم معاشرت را در اجتماع با بردبارى و صبر برگزار كنيد و در محفل همنشينان به حسن مشرب و لطف‌آميزش معروف گرديد و در نتيجه بار زندگى را آسان به منزل رسانيد . تن را به كار و كوشش واداريد و هرگز به سستى و خمود نگراييد تا به قوهء فعاليّت و عمل همچون روح با نشاط و سبك باشيد و پرنده‌وار شايستهء پرواز و طيران گرديد . هرگز از خداوند متعال مخواهيد كه شما را از غوغاى زندگى بر كنار دارد و با آرامش و سكون از اين جهان بيرون برد . خدا راضى نيست كسى به هنگام مناجات بگويد : خدايا ! مرا از فتنه دور بدار ؛ زيرا مرد خدا آن كسى است كه قدم در پيكار هستى گذارد و نبرد زندگى را با پيروزى و پاكدامنى برگزار كندو فقط در اين مبارزه لازم است كه مرام حقّ و حقيقت نصب‌العين باشد و با خلوص عقيده و طهارت وجدان پيكار درگيرد . خداوند متعال در كتاب مجيد فرموده : « فرزندان و ثروت در زندگانى بشر فتنه است . » بنابراين اگر كسى از فتنه بگريزد به عبارت آشكارترى از هستى و حيات گريزان و بيزار ست . تيره‌بخت كه كنج عزلت مىگيرد و از هياهوى محيط فرار كرده ، به گوشهء خموشى پناه مىبرد ، نمىداند كه فلسفهء آفرينش و راز وجود چيست ، او نمىداند كه براى گوشه‌نشينى و انزوا خلق نشده است بلكه بايد با بقاى ناموس حيات در آشوب جهان شركت كند و همچون زندگان به جنب و جوش برخيزد ، قامتى بيارايد و قدمى فراگذارد ، از بينوايى دستگيرى كند و نادانى را به دانش و كمال هدايت نمايد . آرى ، در غوغاى زندگى بيش از آنچه شكست و فساد پديد مىآيد ، صلاح و عمران صورت مىگيرد . اگر وظيفهء آدميزاد در عالم به سكوت و خمود منحصر باشد