وَاسْتَزَلَّتْهُمُ الْكِبْرِياءُ وَاسْتَخَفَّتْهُمُ الْجاهِلِيَّةُ الْجَهْلاءُ ، حَيارى فى زِلْزالٍ مِنَ الْأمْرِ وَبَلاءٍ مِنَ الْجَهْلِ ، فَبالَغَ صلى الله عليه و آله فِى النَّصيحَةِ و مَضى عَلَى الطَّريقَةِ وَدَعا إلى الْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ . « 1 » خداوند پيامبر را هنگامى فرستاد كه مردم در وادى گمراهى حيران بودند ، در فتنه كوركورانه مىرفتند ، هواهاى نفسانى عقل و خرد را از آنان ربوده ، كبر و خودپسندى آنان را دچار لغزش كرده و جاهليت تاريك ، سبكسر و بىاعتبارشان نموده بود . در كارها ناآرام و سرگردان و ملتى گرفتار نادانى بودند . رسول حق صلى الله عليه و آله خيرخواهى را نسبت به آنها به نهايت رساند ، به راه حق حركت كرد و آنان را به حكمت و موعظهء حسنه دعوت فرمود . كسى كو همچو تو جانان ندارد * اگر چه زنده باشد جان ندارد گل وصلت نبويد گر چه غنچه * دلى پرخون لبى خندان ندارد شده چون تو توانگر را خريدار * فقيرى كز گدايى نان ندارد نخواهم بى تو ملك هر دو عالم * كه بى تو هر دو عالم آن ندارد غم ما خور دمى كآنجا كه مائيم * ولايت غير تو سلطان ندارد اميد سيف فرغانى به وصل است * كه مسكين طاقت هجران ندارد ( سيف فرغانى ) بركات پيامبر مُسْتَقَرُّهُ خَيْرُ مُسْتَقَرٍّ ، وَمَنْبِتُهُ أَشْرَفُ مَنْبِتٍ ، فى مَعادِنِ الْكَرامَةِ وَمَماهِدِ السَّلامَةِ ، قَدْ صُرِفَتْ نَحْوَهُ أفْئِدَةُ الْابْرارِ وَثُنِيَتْ إلَيْهِ أزِمَّةُ الْأبصارِ ، دَفَنَ اللّهُ بِهِ الضَّغائِنَ وَأطْفَأَ بِهِ النَّوائِرَ ، ألَّفَ بِهِ إخْواناً ، وَفَرَّقَ بِهِ أقْراناً ، أعَزَّ بِهِ

--> ( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 94 .