هر چه كه لذيذ و خوش طبع و مناسب اهل جوانمردان و اخلاق پسنديده باشد . برخى گفته‌اند : آنچه را كه طبع سالم خبيث نداند و متنفّر از آن نباشد . و آيهء شريفه مىفرمايد : وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ » « 1 » و پاكيزه‌ها را بر آنان حلال مىنمايد و ناپاك‌ها را بر آنان حرام مىكند . رزق از ديدگاه اشاعره و معتزله رزق در لغت ، عطا و سهمى است كه بخشيده شود . اشاعره گويند : آنچه را زنده نفع ببرد چه تغذيه باشد يا غيره ، مباح باشد يا حرام . و برخى گفته‌اند : مواد پرورشى حيوانات از غذا و مشروبات است . معتزله معتقدند : آنچه را كه حيوان انتفاع ببرد و كسى را منع از آن نيست . پس حرام رزق نيست كه از آيهء : مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ » « 2 » از آنچه به آنان روزى داده‌ايم ، انفاق مىكنند . استفاده كرده‌اند كه : استناد رزق به نفس اشاره به حلال و طيّب و دائم است و حرام مدحى ندارد . به اتفاق نظر معتزله و اشاعره ، رزق اعم از غذاست و سود بردن كنونى هم در آن

--> ( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 157 . ( 2 ) - بقره ( 2 ) : 3 .