خدا صلى الله عليه و آله پرسيدم فرمود : وقتى داخل خانه مىشد اجازه مىگرفت ، در منزل وقتش را سه قسمت مىكرد : يك قسمتش را به عبادت و بندگى اختصاص مىداد ، قسمت ديگرش را به معاشرت با خانواده و قسمت ديگر را براى استراحت ، سپس قسمت استراحت را كه به خود اختصاص داده بود ، بين خود و خواصّ صحابه و عموم مردم تقسيم مىكرد . در رفتارش با مردم ، اهل فضل را برتر مىشمرد و اين برترى متناسب با ديندارى آنان بود . در ميان آنان افرادى بودند كه يك يا دو يا چند حاجت داشتند ، به انجام حاجات آنان مشغول مىشد و آنها را به كارهايى وامى داشت كه به صلاح خودشان و صلاح امّت بود ، مىفرمود : حاجت افرادى كه نمىتوانند خود را به من برسانند به من برسانيد كه هر كس اين عمل را انجام دهد خداوند در قيامت قدم‌هايش را ثابت نگاه دارد . به زيارتش مىآمدند و مطابق ميلشان با حاجتِ روا شده پراكنده مىشدند . از سه چيز خود را كنار مىداشت : مجادله ، پرگويى و آنچه مربوط به او نبود . و از سه چيز نسبت به مردم خوددارى داشت : از كسى بد گويى نمىكرد ، احدى را دچار سرزنش نمىنمود و پى نقطه ضعف كسى نمىگشت . سخن نمىگفت مگر در آنچه اميد ثواب داشت ، چون شروع به سخن مىكرد ، حاضران با سكوت كامل سر به زير مىانداختند چنان كه گويى پرنده بر سر آنها نشسته است . در چهار چيز احتياط و دور انديشى داشت : عمل به نيكى تا از او پيروى شود ، پرهيز از زشتى تا مردم بپرهيزند ، كوشش در آنچه به صلاح امّت بود ، اقدام در كارهايى كه خير دنيا و آخرت داشت . « 1 »

--> ( 1 ) - المحجة البيضاء : 4 / 122 - 162 ، اخلاق النبوة وآداب المعيشة ، با كمى تلخيص .