پيرامون اين تأليف ارزشمند توجّه شود ، ايشان پيرامون اين كتاب مىفرمايد : يكى از آن حقايق بسيار پرمعنى و سازندهء ابعاد مثبت بشرى ، دعا و نيايش با مقام ربوبى است كه عدم تفسير صحيح و توضيح لازم و كافى دربارهء آن براى عموم افكار بشرى از يك طرف و گرايش شديد خود محوران به منفعت و لذّت و خودكامگىها از طرف ديگر ، انسان‌هاى بسيار فراوانى را در همه دوران‌ها و در همهء جوامع از برقرار ساختن ارتباط تكاملى انسان با كمال مطلق ، محروم نموده است . نتيجهء از بين رفتن يا مختل شدن آن حقايق پرمعنا و سازنده ، تنها اين نبوده است كه انسان‌ها از مقدارى پديده‌هاى زيبا و مطلوب و مفيد محروم گشته‌اند ، بلكه بالاتر از اين ، با از بين رفتن يا ورود اختلال در آن حقايق - كه برخى از آنها را ذيلًا متذكّر خواهيم گشت - حيات معقول انسانى هويّت اصيل خود را كه هر لحظه‌اش مىتواند طعم ابديّت بدهد ، از دست داده و كمترين هدف و حكمتى براى حيات در فرهنگ بشرى نمىماند . شما گمان نكنيد كه زيبايى و رفاه و نظم و قانونمندى زندگى اجتماعى در جوامع به اصطلاح پيشرفتهء امروزى مىتواند طعم هويّت اصلى خودِ حيات را كه حكمت و هدف اعلاى خود را در ذات خود دارد ، با كام عقل و وجدان ناب بشرى آشنا بسازد . و شما گمان نكنيد كه محبت و علاقهء اكثريت قريب به اتفاق انسان‌هاى امروزى كه خود را موجوداتى زنده تلقّى نموده و به جريان اين زندگى دل خوش مىدارند ، ناشى از درك و دريافت حقيقت خود زندگى است « 1 » ، بلكه اگر درست دقت كنيم خواهيم ديد رضايت و دلخوشى از زندگى غيرقابل تفسيرى كه در پيش گرفته‌اند ، ناشى از دلبستگى به آن وسايل و نمودهاى زندگى

--> ( 1 ) - خداوند سبحان به اضافهء اين كه اين زندگى دنيوى را در برابر زندگى ابدى ، ناچيز معرفى مىنمايد ، علم و معرفت مردم را دربارهء اين زندگى به نمودى از آن منحصر مىفرمايد : « يَعْلَمُونَ ظهِرًا مّنَ الْحَيَوةِ الدُّنْيَا وَ هُمْ عَنِ الْأَخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ » [ تنها ] ظاهرى [ محسوس ] از زندگى دنيا را مىشناسند و آنان از آخرت [ كه سراى ابدى و داراى نعمت هاى جاودانى و حيات سرمدى است ] بىخبرند . ؛ روم ( 30 ) : 7 .