كفايت كن ، خدايا از آنچه مىترسم مرا بس باش و از آنچه حذر مىكنم نگهدارى كن ، و در نفسم و دينم از من نگهبانى فرما و مرا در سفرم نگهدار ، و در خاندان و مالم جانشين باش ، و مرا در آنچه نصيبم فرمودى بركت ده ، و در نزد خويش خوارم ساز ، و در ديدگان مردم بزرگم كن ، و از شرّ جن و انس سالمم بدار و به گناهانم رسوايم مساز ، و به باطنم سبكم منما ، و به عملم دچارم مكن ، و مرا از نعمتايت محروم مفرما ، و به غير خود واگذارم مكن . خدايا ، مرا به كه واگذار مىكنى ؟ به نزديك تا با من به دشمنى برخيزد ، يا به بيگانه تا با من با ترش‌رويى برخورد كند يا به آنان‌كه خوارم مىشمرند ؟ ، و حال اينكه تو خداى من ، و زمامدار كار منى . من به تو شكايت مىكنم ، از غربتم ، و دورى خانهء آخرتم ، و سبكىام نزد كسىكه اختيار كارم را به او دادى . خدايا غضبت را بر من فرود نياور ، اگر در مقام خشم كردن بر من نباشى ، از غير تو باك ندارم ، منزّهى تو ، جز اينكه عافيتت بر من گسترده‌تر است ، از تو درخواست مىكنم پروردگارا به نور جمالت ، كه زمين و آسمانها به آن روشن گشت ، و تاريكيها به آن بر طرف شد ، و كار گذشتگان و آيندگان به وسيله آن به اصلاح رسيد ، كه مرا بر خشمت نميرانى ، و ناخشنودىات را بر من فرود نياورى ، خشنودى حق توست ، خشنودى حق توست ، تا پيش از ان راضى شوى ، معبودى جز تو نيست ، پروردگار خانهء محترم ، و مشعر الحرام ، و خانهء كعبه كه بركت را در آن نازل فرمودى ، و آن را براى مردم ايمن ساختى ، اى آن‌كه با بردبارىاش از گناهان بزرگ گذشت ، اى آن‌كه با فضلش نعمتها را كامل ساخت ، اى آن‌كه با كرمش گسترده و فراوان عطا