ابن طاووس در كتاب « اقبال » از ابن ابى عمير از مرازم نقل كرده : امام صادق عليه السّلام در هر شب از دههء آخر اين ماه مىخواند : خدايا تو در كتاب نازل‌شده‌ات فرمودى : ماه رمضان ، ماهى كه قرآن براى هدايت مردم در آن نازل شده و دلايلى روشن از هدايت و تميز دادن حق از باطل است ، با نازل كردن قرآن در آن حرمتش را بزرگ شمردى ، و آن را به شب قدر اختصاص دادى ، شبى كه آن را از هزار ماه ماه بهتر قرار دادى . خدايا اين روزهاى ماه رمضان است كه گذشت ، و شبهاى آن است كه از دست رفت ، من از اين ماه چنان شده‌ام كه تو از من به آن داناترى ، و شمارهء آن را از تمام آفريدگانت شمارنده‌ترى ، در نتيجه از تو درخواست مىكنم به آنچه از تو درخواست كردند فرشتگان مقرّبت ، و پيامبران مرسلت ، و بندگان شايسته‌ات ، اين كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى ، و وجودم را از آتش آزاد كنى ، و به رحمتت به بهشتم وارد نمايى ، و به عفو و كرمت بر من تفضّل آرى ، و نزديك‌جويىام را بپذيرى ، و دعايم را به اجابت رسانى ، و به امان دادنم در روز وحشت ، از هر هراسى كه براى قيامتم آماده ساخته‌اى بر من منت نهى ، خدايا به ذات كريم و به جلال بزرگت پناه مىآورم ، از اينكه روزها و شبهاى ماه رمضان سپرى گردد ، و براى من نزد تو نتيجه كارى يا گناهى باشد كه مرا به سبب آن مؤاخذه كنى ، يا خطايى كه بخواهى انتقامش را از من بگيرى ، و مرا در آنها نيامرزيده باشى ، اى آقاى من ، اى آقاى من ، اى آقاى من از تو مىخواهم كه معبودى جز تو نيست ، آنگاه كه معبودى جز تو نبود ، اگر در اين ماه از من خشنود بوده‌اى ، بر خشنودىات از من بيفزا ، و اگر خشنود نبوده‌اى