شب بيست‌ويكم : فضيلت اين شب نورانى از شب نوزدهم بيشتر اس و بايد اعمال اين شب را ، از غسل و احيا و زيارت و نماز هفت « توحيد » و قرآن بر سر گرفتن و صد ركعت نماز و دعاى جوشن كبير و غير آنها را انجام دهد و در غسل و احيا و سعى در عبادت ، در اين شب و شب بيست‌وسوم اصرار ورزد ، در روايات به اين معنى كه شب قدر يكى از اين دو شب مىباشد ، تاكيد شده در چند روايت آمده : كه از معصوم خواسته شد : معين فرماييد كه شب قدر كدام يك از اين دو شب است ؟ ايشان تعيين نكرد ، بلكه فرمود : چه آسان است دو شب در آنچه مىجويى يا آنكه فرموده : باكى بر تو نيست كه در هر دو شب كار خير انجام دهى مانند ان . و شيخ ما صدوق در آنچه بر بزرگان در يك مجلس راجع به مذهب اماميه ديكته كرده چنين فرمود : هر كه اين دو شب را با بحثهاى علمى احيا بدارد بهتر است به هر صورت از اين شب شروع كند به خواندن دعاهاى شبهاى دههء آخر ماه كه از جملهء آنها اين دعاست كه شيخ كلينى در كتاب كافى از امام صادق عليه السّلام روايت كرده : كه در دههء آخر ماه رمضان در هر شب بخوان : پناه مىآورم به عظمت ذات كريمت ، از اينكه ماه رمضان از من سپرى شود ، يا سپيده اين شب طلوع كند ، و از سوى من نزد تو گناهى يا نتيجه كارى مانده باشد ، كه مرا بر آن عذاب نمايى كفعمى در حاشيهء « بلد الامين » نقل كرده كه امام صادق عليه السّلام در هر شب از دههء آخر اين ماه پس از نمازهاى واجب و مستحب مىخواندند : خدايا از ما حق آنچه را كه از ماه رمضان گذشته ادا فرما ، و كوتاهى ما را از عبادت در اين ماه بيامرز و ماه رمضان را از ما پذيرفته تحويل گير ، و ما را از زياده‌رويهاى بر عليه خويشتن مؤاخذه مكن ، و از رحمت‌شدگان قرار ده ، نه از محرومان . و فرموده : هركه اين دعا را بخواند ، خدا تقصيرى كه در گذشته از ماه رمضان از او سر زده بيامرزد ، و او را در باقيماندهء ماه از گناهان بازدارد . سيّد