زمين و اهل دنيا و آخرت عطا و بخشش نمودى و به رحمتت كه با آن بر همهء آفريدگانت بخشش كردى ، و به توانايىات كه با آن جهانيان را برپا داشتى ، و به نورت كه از هراسش طور سينا بر خاك افتاد و به دانش و شكوه و بزرگى و عزّت و جبروتت كه زمين تاب آن را نياورد ، و آسمانها در برابرش زانو زدند و در برابرش عمق فروردين زمين فروتر گشت و درياها و نهرها در آستانش از حركت ايستاد ، و كوهها فروتن شد و زمين با شانه‌هايش آرام گشت ، و تسليم شدند همهء آفريدگان در برابر آن و بادها در وزيدن خود در برابرش پريشان گشتند ، و آتشها به درگاهش در جايگاه خويش خاموش شدند و به فرمانروايىات كه با آن همواره به پيروزى شناخته شدى ، و با آن در آسمانها و زمين ستوده گشتى ، و به كلمات كلمهءصدقى كه به رحمت و بخشش براى پدرمان آدم ( درود بر او ) و نسلش پيشى گرفت ، و از تو خواستارم به كلمه‌ات كه بر هر چيز چيره گشت و به نور جلوه‌ات كه با آن بر كوه تجلّى نمودى و آن را فرو پاشيدى ، و موسى مدهوش در افتاد و به بلنداى جاهت كه بر طور سينا نمايان شد ، پس با آن ، سخن گفتى با بنده و رسولت موسى بن عمران و به پرتو فروزانت در ساعير [ كوهى در حجاز ] و ظهور پر فروغت در فاران [ كوهى نزديك مكه و محل مناجات پيامبر ] در جايگاه بلند قدسيان و با سپاهيان صف كشيده از فرشتگان ، و خشوع فرشتگان تسبيح كننده ، و به بركاتت كه بدانها بر ابراهيم خليلت ( درود بر او )