با آن آسمانها و زمين را از اينكه ويران شوند نگاه داشتى و مىخوانمت به اراده‌ات كه جهانيان در برابرش مطيعند ، و به كلمه‌ات كه با آن آسمانها و زمين را آفريدى ، و به حكمتت كه با آن شگفتيها را ساختى ، و تاريكى را با آن پديدآوردى و آن را شب قرار دادى ، و شب را براى آرامش مقرّر داشتى و هم با آن حكمت نور را آفريدى و آن را روز قرار دادى ، و روز را مايهء جنبش و بينايى سنجش ساختى ، و نيز با آن خورشيد را آفريدى ، و خورشيد را مايهء تابش نمودى ، و با آن ماه را پديد آوردى و ماه را نورانى ساختى ، و با آن ستارگان را خلق كردى و آنها را اخترانى تابناك و برجها و چراغها و زينت و عامل راندن شياطين قرار دادى براى ستارگان مشرقها و مغربها و نيز طلوع‌گاهها و گردشگاهها مقرّر ساختى و براى آنها مدارهايى كه در آنها شناورند قرار دادى و براى آنها در آسمان منزلگاههايى مقدر فرمودى ، پس چه نيكو تقدير نمودى و صورتگرى كردى و چه نيكو صورتشان دادى ، و با نامهايت آنها را بر شمردى درخور و به حكمتت تدبير نمودى تدبيرى شايسته و چه نيكو تدبير كردى و با تسلّط بخشيدن شب و روز و ساعات بر آنها شمارش سالها و ثبت حساب را شناساندى ، و ديدن آنها را براى همهء مردم يكسان نمودى ، و خدايا ! از تو مىخواهم به عظمتت كه با آن بنده و فرستاده‌ات موسى بن عمران ( درود بر او ) در ميان قدسيان ، برتر از احسان كروبيّان ، فراتر از سحابهاى نور ، بر فراز تابوت شهادت ، در عمودى از آتش ، و در طور سينا ، و در كوه حوريث ، در وادى مقدّس ، در