ب . صلاح‌الدين ايوبى دولت فاطمى در سال 559 ه / 1163 م در آستانهء زوال قرار گرفت . عاضد لدين الله علوى مردى ناتوان و آلت دست وزيرانى بود كه با يكديگر رقابت مىكردند . در اين سال ضرغام بر شاور پيروز شد و او را از مصر بيرون راند . به دنبال آن شاور دست به دامان نورالدين زنگى شد و از او يارى طلبيد . نورالدين نيز سپاهى را به فرماندهى يكى از بزرگ‌ترين سرداران خود - اسدالدين شيركوه - به مصر فرستاد ؛ و او پس از قتل ضرغام شاور را به وزارت بازگرداند . ولى شاور نقض پيمان كرد « 1 » و به اسدالدين فرمان داد كه به شام بازگردد . ولى اسدالدين وعده‌هايى را كه به وى داده شده بود مطالبه كرد ؛ و پس از آنكه شاور نپذيرفت ، او بلبيس و شهرهاى شرقى را به تصرف درآورد . پس از آن شاور نزد آمالريك ، پادشاه بيت‌المقدس ، فرستاد و از او كمك خواست . آمالريك با سپاهش خود را به مصر رساند و همراه نيروهاى شاور اسدالدين را مدت سه ماه در بلبيس محاصره كردند . چون پيروز نشدند و شنيدند كه نورالدين صليبيها را شكست داده ، حارم را تصرف كرده و به سوى بانياس در حركت است ، ارادهء آنها سست گرديد و در صدد گفت و گو با شيركوه برآمدند . او نيز پذيرفت كه در مقابل خروج صليبيها ، مصر را

--> ( 1 ) . شاور به نورالدين اين گونه تعهد كرده بود : « علاوه بر تيولهاى فرماندهان يك سوم درآمد مملكت از آن او باشد ؛ وشيركوه ضمن اقامت خود در مصر به فرمان نورالدين در كارها دخل و تصرف كند » ( ابن اثير ، الكامل فى التاريخ ، ج 9 ، ص 84 ) .