سپس در سال 1101 م جنگ سرنوشت‌سازى ميان مسلمانان ترك و صليبيها در مرسيفان روى داد و تركان موفق شدند نيروهاى صليبى را درهم بشكنند . پس از آن دو حمله به وسيلهء آلمانها و فرانسويها صورت گرفت كه چيزى بيش از حمله‌هاى پيشين بهرهء آنان نشد و تركان موفق شدند نيروهايشان را در هرقله نابود سازند . تركان تسلط خود بر آناطولى را مسجّل ساختند و اين كار موجب افزايش نيروى آنان شد كه زير فرمان سكمان ، حاكم ماردين ، و جكرمش ، حاكم موصل ، در صدد يك‌پارچه ساختن نيروهاى خود بودند . با اين تلاش در نبرد سرنوشت‌ساز مشهور به نبرد حران ، در سال 1104 م ، بر ساحل رودخانهء بليخ ، « 1 » رُها از چنگ صليبيها آزاد گرديد . اين نبردهاى پياپى افسانهء « شكست‌ناپذيرى فرنگيان » را باطل كرد ؛ و امارت حلب از خطر تهديد صليبى رهايى يافت . درگيرى از مناطق شمال به جنوب كشيده شد و صليبيها به پىريزى سلطه و گسترش مملكت خويش در آنجا پرداختند . آنان در سال 1110 م بر صيدا چيره شدند . آنگاه در سال 1118 م به فرماندهى سلطان بالدوين ، پادشاه بيت‌المقدس ، به مصر حمله كردند و در سال 1119 م به طور منظم به ماوراى اردن يورش بردند . در مناطق شمالى درگيرى پيرامون حلب و امارت رُها ادامه يافت . زيرا نخستين هدف صليبيها اين بود كه با تصرف رُها ارتباط با شرق اسلامى را قطع و از اين طريق امنيت دو امارت ارمنستان و انطاكيه را تأمين كنند . در سال 1146 م نورالدين زنگى نيروهاى صليبى درگير با رُها را درهم شكست . اين كار وى موجب بسيج جن دوم صليبى از سوى غرب گرديد كه دامنه‌اش در سال 1148 م به سرزمين شام كشيده شد و ( در 24 - ژوئن ، 1148 م ) دمشق مورد حمله قرار گرفت . اما شجاعت مدافعان شهر و سرعت پيشروى نورالدين از حلب به دمشق صليبيها را ناچار به عقب‌نشينى كرد . اين حمله نه‌تنها هيچ سودى براى فرنگيان نداشت ، بلكه به زيان آنان نيز تمام شد . پيروزيهاى حاصله موجب افزايش نيروى مسلمانان گرديد . چنان كه نورالدين نيز موفق گرديد در سايهء پيروزيهاى خود سرزمين شام را متحد گرداند . وى به سال 1154 م وارد دمشق گرديد .

--> ( 1 ) . شايان ذكر است كه اين نبرد در نزديكى ميدان نبرد كارهيه قديم روى داد كه طى آن پارتها - ايرانيها - برارتش روم به فرماندهى كراسوس پيروز شدند . نبرد تركها بر ضد صليبيها در سال 1104 مجموعهء كمينها و حمله‌هاى منظمى بود كه طى آن تركها كفايت تاكتيكى درخشانى از خود نشان دادند و موفق شدند ارتش رُها و انطاكيه را شامل شش هزار سوار و 18 هزار پياده نابود سازند .