* در گفتگويى كه ميان امام صادق عليه السلام و منصور روى داد ، امام عليه السلام در پاسخ خليفه عباسى كه از آن حضرت خواسته بود به منظور پند و اندرز دادن وى با او معاشرت كند ، فرمود : « مَنْ ارادَ الدُّنْيا لا يَنْصَحُكَ وَ مَنْ ارادَ الْآخِرَةَ لا يَصْحَبُكَ » « 1 » آن كس كه خواهان دنيا باشد تو را نصيحت نمىكند و هر كس اهل آخرت باشد با تو همنشين نمىشود . * روزى يكى از ياران امام صادق عليه السلام نظر آن حضرت را درباره همكارى بعضى از شيعيان تهيدست با دولتمردان كه به آنان پيشنهاد كار مىدهند ، جويا شد . امام عليه السلام فرمود : من دوست نمىدارم براى آنان گرهى بزنم يا دَرِ كيسه‌اى را ببندم و نه حتى با قلم ، خطّى بكشم ، هر چند در برابر آن ما بين دو بخش از سرزمين‌هاى سنگلاخ اطراف مدينه را به من بدهند . همانا يارى كنندگان ستمگران ، روز قيامت در سراپرده‌اى از آتش قرار دارند تا زمانى كه خداوند ميان بندگان داورى كند . « 2 » * امام عليه السلام در پاسخ عمر بن حنظله در ارتباط با مراجعه شيعيان به محاكم دولتى و مراجع قضايى وابسته به حكومت فرمود : هر كس درباره حق يا باطلى به ( محاكم قضايى ) آنان رجوع كند بىگمان به طاغوت - كه از مراجعه به آن نهى شده - رجوع كرده است . و هر مالى كه از اين طريق به‌دست آورده غير مشروع است . هر چند حق خودش باشد ؛ زيرا آن را براساس حكم طاغوت به دست آورده است ؛ در صورتى كه خداوند فرمان داده است به طاغوت كفر بورزند . « 3 » امام صادق عليه السلام در مرحله اثبات امامت خويش ، خود را جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله ، پيشواى امت و صاحب اصلى حكومت مطرح مىكرد . امام عليه السلام گاه همراه نام خود ، نام امامان پيشين و اسلاف خود را نيز ياد مىكند تا امامت خويش را از حالت بىريشه بودن بيرون آورده ، سلسله خود را از بسترى مطمئن به پيامبر صلى الله عليه و آله متصل كند . سخنان آن حضرت در

--> ( 1 ) - كشف الغمه ، ج 2 ، ص 209 . ( 2 ) - كافى ، ج 5 ، ص 107 و وسائل الشيعه ، ج 12 ، ص 129 . ( 3 ) - وسائل الشيعه ، ج 18 ، ص 99 .