مقدّمه . . . اگر چه در صفحات تاريخ ، از رخدادهاى دوران 250 سالهء « امامت » ، مباحث و مسائل زيادى منعكس شده است ؛ ولى در مقايسه با دوران 23 سالهء « رسالت » ، بسيار محدود است . در دوران « رسالت » پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در ميان مسلمانان از منزلت و تقدّس خاصّى برخوردار و وجود مباركش در هر زمينه‌اى براى آنان مقتدا و الگو بود . همين امر ، باعث مىشد آنان حتّى نكات ريز زندگى آن حضرت را آنگونه كه رخ داده است ، ثبت كنند . ولى با رحلت بنيانگذار اسلام و پيدايش اختلاف ميان مسلمانان بر سر مسألهء جانشينى آن حضرت ، عصبيّتهاى جاهلى در مركزيّت جامعهء اسلامى و اين بار در چهرهء قدرت‌طلب « سقيفه » رخ نمود و جبههء نيرومند حكومتخواهى ، در برابر جبههء حقّ ، پديدار گشت و قدرت را در دست گرفت . از نخستين اقدامات اين جبهه ، سرپوش نهادن بر روى بسيارى از حقايق تاريخى مربوط به رهبرى آيندهء اسلام بود . سردمداران اين جبهه تلاش گسترده‌اى را در جهت منزوى ساختن تشكيلات امامت و بدبين كردن مردم به اين نهاد تداوم بخش رسالت ، آغاز نمودند و افكار را متوجّه دستگاه خلافت كردند . جلوگيرى از تدوين و نقل احاديث پيامبر صلى الله عليه و آله ، جعل حديث فراوان به سود هيأت حاكمه ، باز داشتن مردم از بيان و نشر فضائل « اهل بيت عليه السلام » ، جذب چهره‌هاى به ظاهر آراسته و مرتبط با رسول خدا صلى الله عليه و آله در دوران آن حضرت ، به دستگاه خلافت و . . . از جمله تلاشهايى بود كه در اين راستا انجام مىگرفت . اين سياست موجب شد تا وقايع نگران ، همّت خود را صرف تدوين و ضبط وقايعى كنند كه بگونه‌اى به دستگاه خلافت مرتبط مىشد و تأمين كنندهء مصالح و منافع حكومتداران بود .