درس بيست و چهارم : : شهادت امام صادق عليه السلام تضادّ بين جبههء امامت به پيشوايى امام صادق ( ع ) و جبههء خلافت عباسى به سركردگى منصور ، روزبه‌روز شديدتر و شكاف بين دو جبهه ، عميقتر مىگشت . منشأ اساسى آن ، فعاليتهاى بنيادى و متعرضانه پيشواى ششم در ابعاد مختلف علمى ، فرهنگى و سياسى كه لبهء تيز همه آنها دستگاه خلافت بود ، از يكسو ؛ و روحيّهء سلطنت طلبى و ضدّ دينى منصور ، از ديگر سوى بود . منصور بر خلاف ديگر خلفاى اموى و عبّاسى كه از نزديك با امامان ( ع ) محشور نبودند ، پيش از انتقال قدرت به بنى عباس ، ارتباط نزديك و تنگاتنگ با امام صادق ( ع ) داشت و از نزديك آن حضرت را مىشناخت و همين مسأله موجب شد كه پس از دستيابى به قدرت ، وجود آن پيشواى بر حق را بزرگترين خطر براى حكومت خود بداند و مبارزه با آن حضرت را در سر لوحه برنامه‌هاى خود قرار دهد . منصور ، در طول مدّت دوازده سالى كه در دوران خلافتش با امام صادق ( ع ) معاصر بود يك لحظه از انديشهء مبارزه با امام صادق ( ع ) غافل نبود و به شيوه‌هاى مختلف سعى در محدود كردن فعّاليتهاى آن حضرت و بيرون كردن وى از صحنهء مبارزه با دستگاه خلافت و در نهايت شهادت او داشت . چندين بار جاسوسانى را به مدينه نزد آن حضرت فرستاد تا به بهانهء پرداخت وجوه شرعى و گرفتن رسيد از امام ( ع ) ، عليه آن حضرت سند گرد آورد . « 1 » يك بار ، والى مكّه و مدينه را مأمور كرد تا خانه امام ششم ( ع ) را به آتش بكشد . وى

--> ( 1 ) - به عنوان نمونه ر . ك : اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 80 و كافى ، ج 1 ، ص 475 .